Gelukkig voelde Marijke zich in de morgen weer beter. In de nacht gloeide ze heel erg en even dachten we dat ze koorts had. Dan kun je fietsen wel vergeten. Het viel allemaal mee. Met een wat zwaar gevoel in onze maag vertrokken we. Dat ging niet helemaal vanzelf, want de meisjes die de camping beheerden waren nog niet wakker. Met wat getelefoneer over en weer lukte het om te betalen. We konden een groot brood kopen van ongeveer een halve meter lang. Kleiner hadden ze niet. Waar laat je zoiets in je fietstas? Het lukte uiteindelijk. We kwamen door een aantal leuke dorpjes, maar je merkte wel, dat je in de omgeving van een grote stad kwam. Meer verkeer, heel veel afval langs de weg en meer bedrijvingheid. Dat laatste betekende dan ook weer, dat het landschap minder mooi werd. Rond 13.00 begon het te regenen. Bert hoopte nog even, dat hij aan zijn windstopper wel genoeg zou hebben om droog te blijven, maar binnen een minuut of tien kwam het bij bakken uit de hemel. Regenkleren en laarzen aangetrokken en verder gefietst. Je moet wel. Volgens het boekje zou dit een lichte etappe zijn, maar we hadden het idee, dat er aan het klimmen geen eind kwam. Zo nu en dan viel er ook nog een onweersklap. Eindelijk konden we gaan dalen en dat betekende dat het in ieder geval wat warmer werd. Rond 16.30 stopte het met regenen, althans voor dit moment. We hadden een camping op 20 km van Rome in Prima Porta. De camping was heel goed. We besloten in het restaurant te gaan eten en dat was een hele goede keus. Het eten was fantastisch. Tijdens het eten kregen we een tropische hoosbui te verwerken met daarbij ook nog onweer. Het water gutste letterlijk naar beneden. Toen we om 21.30 naar onze tent gingen stond de halve camping blank. Veel mensen met kleine tentjes moesten een huisje huren, omdat hun tent was ingeregend. Het was wel gestopt met regenen. Onze waterschade viel mee. We konden droog slapen. De tent bewees dus andermaal zijn diensten.