De Arlbergpas
Vandaag begon het echte werk. We vertrokken met prachtig weer en mooi uitzicht op de bergen. Al snel kwamen de eerste klimmetjes eraan en dat stopte eigenlijk niet meer. Bij Langen am Arlberg moest Marijke beslissen of ze met de trein zou gaan of meefietsen. De eerste trein kwam pas over anderhalf uur, dus besloot ze toch een poging te wagen om de pas per fiets over te gaan. Al snel bleken de hellingen toch wat te steil enis Marijke terug gegaan naar Langen om de trein te nemen naar St Anton aan de andere kant van de pas. Inmiddels zaten we wel op 1200 meter hoogte. Bert is doorgereden en heeft de pas bedwongen. Dat ging overigens niet vanzelf, want hellingen van 10 % zijn echt zwaar, zeker met bepakking. Op een bepaald moment werd het minder steil en toen was het zeker dat het zou lukken. De afdaling met stukken van 13% was spectaculair. Wel steeds even aan de velgen gevoeld of ze niet te heet werden, maar dat viel mee.
In St Anton voegde Marijke zich weer bij Bert en konden we verder genieten van een afdaling van meer dan 20 km naar Landeck. Ja, Kees en Wim, het afdalen gaat al veel beter. Soms 45 km per uur bij goed uitzicht op de weg.
In Landeck stonden we op een kleine camping speciaal voor fietsers.
Reacties
Reacties
Mooi verslag en mooie foto,s
Ik heb een paar keer in serfaus gezeten daar had je ook nr bij elke bocht,
Je hadden ook noch naar lech gekunnen dat schijnt in de zomer zeer mooi te zijn,ik heb toen in stuben over nacht
Wat is oostenrijk en zwitserland toch mooie landen he.
Goede reis verder
Jw
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}