In de ochtend andermaal met prachtig weer opgestaan. De laatste etappe was tevens één van de mooiste. Het klimmen begon al heel snel, maar de uitzichten waren fantastisch. De hele tocht ging over rustige wegen in tegenstelling tot de route over de Arlbergpas, die over een drukke verkeersweg liep.
Onderweg kwamen we Italianen tegen, die op weg waren naar Parijs. Ze wilden per se onze fietsen optillen, want die vonden ze erg zwaar. Ze vroegen of we een foto van de hun groep wilden maken. Het waren hele aardige mensen, maar wat waren ze druk.
Halverwege dacht Bert middenin een afdaling, dat we fout zaten, maar dat viel mee. We waren al aan de klim terug begonnen, maar een fietser zei ons, dat we wel goed zaten. We zijn toen ook nog een stukje door Zwitserland gereden. Aan het eind van de afdaling wachtte het laatste kunsstukje, nl. de beklimming van de Norbertshöhe en de Reschenpas. Na elf haarspeldbochten ben je boven en iedere bocht is genummerd. Je kon dus aftellen. De beklimming was zwaar, maar te doen. Het was erg warm, maar ondanks de hitte heeft ook Marijke deze klim gehaald, 4 km 7% tot 8%. Bovenin wachtte een terrasje waar Bert het niet laten om een halve liter Weissenbier te bestellen. Datvoelde je weltijdens een paar restklimmetjes en Marijke had nog zo gewaarschuwd..................
Omdat het weer zou omslaan hebben we een kamer genomen. Vandaag 2 augustus zijn we nog even naar Italie gefietst tot St Valentin met uitzicht op het vervolg van onze tocht volgend jaar. Morgen naar Landeck met de bus en woensdag met de trein naar Keulen.