Weer thuis

We zijn weer thuis. Na twee nachttreinen en een tussenstop van twee dagen in München waren we vandaag rond 12.00 thuis, moe maar voldaan. Het was een goede keus om nog een paar dagen in München te blijven. Het is een prachtige stad ( voor Duitse begrippen dan) en er is enorm veel te zien.

De laatste 20 km naar Rome

We hoefden niet vroeg op te staan, want er moest nog maar 20 km worden gereden naar Rome. Het eerste deel moesten we ons door het Italiaanse verkeer heen worstelen over autowegen en drukke viaducten, maar uiteindelijk kwamen we op het fietspad langs de Tiber, dat ons naar het centrum leidde. De zon scheen en het was heerlijk weer. Het was een fantastisch gevoel om het eindpunt te naderen. We hebben nu rond de 1200 km gefietst. Om12.15 stonden we op het Sint-Pietersplein. We kondenalvast een beetje kennismaken met de stad, want we konden pas om 16.30 in ons appartement. Met bepakking hebben we de halve stad doorgefietst. Het viel erg mee met het verkeer. Je moet jezelf er een beetje tussen duwen, maar als je dat doet, dan stoppen ze echt voor je.

Voorlopig stoppen we nu even met dit blog. Misschien geven we nog een aanvulling in Munchen en anders werken we het bij als we thuis zijn. Dit is het einde van een twee jaar durend project om naar Rome te fietsen. Wat we volgend jaar gaan doen weten we nog niet precies, maar misschien toch wat minder klimmetjes.

groetjes,

Bert en Marijke

De op een na laatste etappe

Gelukkig voelde Marijke zich in de morgen weer beter. In de nacht gloeide ze heel erg en even dachten we dat ze koorts had. Dan kun je fietsen wel vergeten. Het viel allemaal mee. Met een wat zwaar gevoel in onze maag vertrokken we. Dat ging niet helemaal vanzelf, want de meisjes die de camping beheerden waren nog niet wakker. Met wat getelefoneer over en weer lukte het om te betalen. We konden een groot brood kopen van ongeveer een halve meter lang. Kleiner hadden ze niet. Waar laat je zoiets in je fietstas? Het lukte uiteindelijk. We kwamen door een aantal leuke dorpjes, maar je merkte wel, dat je in de omgeving van een grote stad kwam. Meer verkeer, heel veel afval langs de weg en meer bedrijvingheid. Dat laatste betekende dan ook weer, dat het landschap minder mooi werd. Rond 13.00 begon het te regenen. Bert hoopte nog even, dat hij aan zijn windstopper wel genoeg zou hebben om droog te blijven, maar binnen een minuut of tien kwam het bij bakken uit de hemel. Regenkleren en laarzen aangetrokken en verder gefietst. Je moet wel. Volgens het boekje zou dit een lichte etappe zijn, maar we hadden het idee, dat er aan het klimmen geen eind kwam. Zo nu en dan viel er ook nog een onweersklap. Eindelijk konden we gaan dalen en dat betekende dat het in ieder geval wat warmer werd. Rond 16.30 stopte het met regenen, althans voor dit moment. We hadden een camping op 20 km van Rome in Prima Porta. De camping was heel goed. We besloten in het restaurant te gaan eten en dat was een hele goede keus. Het eten was fantastisch. Tijdens het eten kregen we een tropische hoosbui te verwerken met daarbij ook nog onweer. Het water gutste letterlijk naar beneden. Toen we om 21.30 naar onze tent gingen stond de halve camping blank. Veel mensen met kleine tentjes moesten een huisje huren, omdat hun tent was ingeregend. Het was wel gestopt met regenen. Onze waterschade viel mee. We konden droog slapen. De tent bewees dus andermaal zijn diensten.

Van het meer van Bolsena naar het lago di Vico

De campingbaas aan het meer van Bolsena was erg aardig. Bij vertrek kregen we een hand. Hij gaf ook een folder mee van de camping. De camping kunnen we zeker aanbevelen, als je van rust houdt. Het sanitair was aan de primitieve kant.

Deze etappe was helaas een van de mindere. We waren moe, er zat best veel klimwerk in en het landschap viel wat tegen. Onderweg hadden we ook nog regen. Het lago di Vico is veel minder mooi dan het meer van Bolsena. De camping lag ook nog4 km van de route af. Het was een hele simpele camping waar ook nog een jeugdkampje was. Op onze vraag of we er in de avond konden eten werd bevestigend geantwoord. Het bleek dat we met de pot mee konden eten. Het was niet goedkoop en vooral de tweede gang was van twijfelachtige kwaliteit. Marijke heeft het 's nachts allemaal uitgespuugd en beiden hebben we nog een dag last van onze maag gehad. Gelukkig bleef het daarbij, want de volgende dag stond er weer 70 km op het programma.

Het meer van Bolsena

Vandaag een hele mooie tocht gefietst naar het meer van Bolsena. We verlaten zo langzamerhand Toscane en dat zie je aan het landschap. Je ziet hier heel veel uitgedoofde vulkanen. Ook zie je steeds meer hazelnootbomen en tamme kastanjes in het landschap verschijnen. De afdaling naar het dal was schitterend. Pas op, ook in het dal zijn nog steeds venijnige klimmetjes aanwezig. We kwamen door hele mooie dorpjes. Uiteindelijk kwamen we uit bij het meer van Bolsena. In tegenstelling tot het Gardameer is dat helemaal niet toeristisch. We zaten op een leuke camping met een Duits sprekende leiding. Makkelijk voor de communicatie. De vrouw des huizes maakt heerlijke taart. Rome komt steeds dichterbij.....

Van Buenconvento naar Castel de Piano

Hoewel de tocht maar 40 km was, was hij erg zwaar. We begonen gelijk met klimmen naar Montalcino. Het plaatsje ligt prachtig in de bergen en was leuk voor een tussenstop met capuccino. Daarna steeds op en neer gefietst met de nadruk op op. Onderweg begon het te regenen en we besloten even te lunchen in een restaurantje. Toscaanse groentesoep gegeten, een zwaarwegende bonensoep, die je de andere dag nog voelde zitten. De soep maakte, dat het fietsen daarna nog minder ging. Het leek of er geen eind aan de klim kwam, terwijl het maar een paar kilometer was. De camping in Castel de piano zag er wat verloederd uit. Jammer. In de avond redelijk gegeten in een restaurantje. Marijke zat er een beetje doorheen vandaag. Het klimmen begint te wegen.

Toscane op zijn mooist

Deze dag zijn we vanuit Siena vertrokken naar Buenconvento. Het was een prachtige tocht, maar voordat we uit Siena weg waren hadden we al heeeeel veel Italiaanse auto's gezien. Toen we eindelijk op de 'rustige' weggetjes waren, was het prachtig. Italie kent geen fietspaden, dus je rijdt altijd tussen de auto's. Deze dag hebben we voor een hotel gekozen als overnachting . De camping was op 20 km van Siena en dat vonden we te weinig kilometers. Het was voornamelijk afdalen en dat moesten we de volgende dag bekopen, maar daarover straks meer. Het hotel was prima. Buenconvento is een leuk plaatsje en we hebben in de avond heerlijk gegeten. Hoe gek het ook klinkt, het was een beetje kil.

rustdag in Siena

Vanmorgen uitgeslapen en lekker ontbeten voor de tent. Daarna zijn we naar de stad gegaan met de bus. We zijn natuurlijk al een paar keer in Siena geweest, maar het is altijd weer een belevenis, echt een hele mooie stad. Bert heeft een museum bezocht en Marijke heeft wat rondgekeken. Helaas waren de kerken alweer dicht, dus nu zitten we op een internetpunt ons blog bij te werken.