Vandaag hebben we 78 km door de bergen gefietst. Het was erg veel, maar de temperatuur was prima. Rond 13.00 waren we bij een camping waar we konden stoppen, maar we besloten om toch de andere helft van de etappe er maar aan vast te knopen en een rustdag te nemen in Siena. Dit is tot op heden zondermeer de mooiste etappe geweest. Prachtige vergezichten, mooie dorpjes en stille natuur. We begrijpen nu waarom Beatrix hier een optrekje heeft. Wel heb je op sommige momenten veel last van autoverkeer. Toch vinden we het voor fietsers nog steeds niet onveilig. De meeste automobilisten passen goed op, maar er zit natuurlijk altijd wel een idioot tussen. Daar moet je voor oppassen. Onderweg heerlijke capuccino gedronken en liters bronwater. Er zaten klimmetjes bij tot 14 %. Marijke moest toen een heel klein stukje lopen.(Het was wel aan het einde van de dag)Toch hebben we het idee, dat we allebei sterker worden van het klimmen. Niet dat het echt makkelijk gaat, maar je went eraan. De camping in Siena was makkelijk gevonden en we hebben zelfs nog iets van de tour kunnen zien. In de avond heerlijk gegeten in het restaurant op de camping. Morgen een rustdag in Siena.
Het regende de hele nacht en we stonden op met mist. Gelukkig was die al opgetrokken toen we om 8.10 vertrokken. Deze etappe was minder lang (52 km) en ook iets minder bergachtig. De uitzichten waren weer fantastisch. Sommige bergen zaten nog in de wolken en de zon scheen er doorheen. We begonnen met een fikse afdaling, maar helaas ben je altijd heel snel beneden en dan begint het klimmen weer. Voor Florence hadden we nog een kliim, maar die was minder steil dan die van de vorige dag. Rustig fietsend bereikten we de top en toen konden we afdalen richting Florence. Vanuit de bergen kon je de stad in het dal zien liggen. De koepel van de Duomo was heel goed zichtbaar. Rond 14.00 waren we op de camping. In Florence stonden we op een camping waar we op een van onze eerste interrailvakanties in 1976 ook waren geweest: camping Michelangelo. Het enige dat was veranderd waren de olijfbomen. Ze waren groter geworden en rugzakkers worden nu met een elektrisch autootje naar hun plekje gebracht. Die luxe kenden wij nog niet.
Na het douchen zijn we naar de stad gegaan, maar dat viel erg tegen. Veel toeriste, die wat verdwaasd rondlopen. Nu zijn we dat zelf natuurlijk ook, maar het moet wel leuk blijven. Na een uurtje zijn we weer weg gegaan en hebben in een supermarkt lekker eten gekocht. We hebben een keer zelf gekookt. Het eten was erg lekker. Ook nu gingen we weer vroeg naar bed, wanter wachtte een volgende bergetappe.
Vanmorgen om 6.00 opgestaan en om 7.10 vertrokken. We wilden op tijd vertrekken, omdat we niet wisten hoe zwaar de bergen zouden zijn. Het was heerlijk afgekoeld. Om 7.00 was het 21 graden. Na 20 km vals plat begon het echt, een klim van 5 km en steeds rond de 8%. Het was zwaar, maar het landschap was overweldigend. Het leuke van Italie is, dat je in ieder plaatsje wel een café hebt, waar je wat kunt drinken. Je hoeft dus nooi bang te zijn, dat je gebrek aan eten of drinken hebt. In een café hebben we nog een paar marsen gekocht, want je staat er versteld van hoeveel energie je gebruikt als je klimt. Uiteindelijk bereikten we de passo di Raticosaop 968 meter. Daarna waren we er nog niet, want er was nog een pas. Eerst daal je even en dan begint het klimmen opnieuw tot de passo de la futa op 902 meter. Toen was het gedaan en konden we afdalen naar de camping. Het weer was prima, maar in de avond ging het regenen. Dat duurde de hele nacht. Allerlei doemscenio's kwamen bij Bert op, zoals een hele dag fietsen in de regen en de wolken, maar dat viel mee.
Na een bloedhete nacht, hebben we besloten om toch maar een rustdag te nemen. Eerst wilden we doorfietsen om wat tijd te winnen, maar we wilden Bologna toch ook wel graag zien. Dat bleek geen verkeerde keus. Helaas zijn alle musea op maandag dicht, maar er blijft genoeg over. We hebben een prachtig middeleeuws kerkencomplex gezien en de dom is ook zeer de moeite waard. Voor de kerk van de heilige Dominicus moesten we wachten tot 15.30, want alles gaat hier tussen 13.00 en 16.00 dicht. Dan loop je als toerist met je ziel onder je arm. Je kunt dan altijd nog naar een internetpunt gaan om je blog bij te werken. Tot op heden verloopt alles dus prima. Morgen gaan we de bergen in. We klimmen gelijk naar 1000 meter. We hopen dat daar een koele bries waait, zodat het een beetje uit te houden is.
Vanmorgen zijn we om 7.45 vertrokken naar Bologna. De route was wisselend, soms mooi, maar soms ook saai. We zagen na verloop van tijd de Apenijnen uit de nevel opdoemen. Op een terras mochten we, onder het genot van een capuccino en (uiteraard) een fles water genieten van een plaatselijke wielerronde. Toen we weer verder fietsten moesten we ineens weer de weg af, omdat het peloton weer voorbij kwam. We kregen applaus toen we over de finish kwamen.
Het valt ons op, dat er in Italie heel veel wordt gefietst, ondanks de (soms) slechte wegen met veel putten en bobbels. In een stad als Ferrara zie je bijna evenveel fietsen als in Rotterdam. De algehele verkeerssituatie valt ons mee. Verreweg de meeste Italianen rijden erg voorzichtig langs ons op een enkele idioot na. Daarin schuilt dan ook net het gevaar. Veel fietspaden zijn er niet, dus je fietst toch vaak tussen het autoverkeer, zeker in de buurt van grote steden. Aan de andere kant zijn er ook veel rustige wegen. Om 13.45 waren we op de camping, maar alles was dicht. Na wat gegeten te hebben zag Marijke een bel en toen ze aanbelde werd er keurig open gedaan. Er stond een tentje en er waren wat onbezette huisjes. Het stelt allemaal niet veel voor. Het tentje is van een Nederlands stel, dat dezelfde route doet als wij, maar dan te voet met twee karretjes achter zich aan. Ze zijn op 8 mei vertrokken. Helaas was de man vandaag van zijn potemonnee beroofd.Je moet dus altijd waakzaam blijven.
Weer een etappe door de Povlakte. We vertrekken steeds vroeger in verband met de warmte. Het scheelt een heel stuk als je om 12.00 nog maar een kilometer of 10 moet in de warmte. In de ochtend is het fietsen goed te doen, hoewel het toch al 25 graden was. De etappe was ook nu weer boven verwachting. Je verwacht een soort Flevoland aan te treffen, maar het landschap is heel afwisselend. Leuke huisjes, kronkelweggetjes langs riviertjes. Ook het verkeer valt tot op heden erg mee.Rond 13.30 waren we in Ferrara op de camping. Het is er heel rustig met veel muggen. De stad maakt een verloederde indruk, met zo hier een daar een hoogtepunt.
'Om 7.00 opgestaan om zo vroeg mogelijk te fietsen. We ontmoetten vier jongens die ook op weg zijn naar Rome. Ze hebben er een goed doel aan gekoppeld. Ze waren alle vier geslaagd voor het gymnasium en koppelden daar een romereis aan. Ze wilden de hele afstand in drie weken fietsen, soms met etappes van 170 km. Vandaag door de Povlakte gefietst. Het was niet al te heet en de tocht was verrre van saai. Iedereen laat de Povlakte altijd links liggen, maar er zijn hele leuke plaatsen en het landschap is soms ook heel erg aardig. Rond 15.00 waren we in Montagnana, een heel mooi plaatsje wat nog helemaal in de muren ligt. Prima gegeten in een leuk restaurant. Helaas niet meer tijd om veel te vertellen, omdat de jeugdherberg zo sluit.
14 juli zijn we van het Gardameer naar Verona gereden. Het was veel drukker dan de vorige dag. In Bardolino koffie gedronken. Meer hoef je daar niet te doen. Een vreselijke plek vol toeristen. We raakten de weg nog kwijt, maar een aardige Italiaan wees ons de juiste weg. De route was niet erg bijzonder vandaag. Rond 15.00 waren we in Verona op een hele leuke camping in een oud fort. De plaatsjes waren minimaal, maar het was ook maar voor een nacht. De stad is nog steeds prachtig.
