Het begin van de terugreis
Vandaag zijn we met de bus terug gegaan naar Landeck. Je kon het ook wel fietsen, maar hoewel je het meeste daalt wisten we dat er ook een paar venijnige klimmetjes in zaten. We hadden ook niet veel zin om dezelfde tocht nog een keer te fietsen, al was het dan andersom.
De fietsen werden achteraan de bus gehangen; de bepakking onderin de bus en na een spectaculaire busreis stonden we rond 11.00 weer in Landeck. We zijn toen gelijk maar even naar het station gaan kijken voor de trein die we de andere dag moesten nemen naar Keulen. Dat zag we prima uit. Landeck heeft trouwens een prachtig stationnetje met een leuke restauratie. Op perron 1 is een terras. Je kunt daar heerlijk naar de treinen kijken, onder het genot van een kopje koffie. Wat een verschil met Nederland!!! Alles is even netjes en van vandalisme is geen sprake. ( Althans, we hebben het niet gezien) Op stations zijn openbare toiletten, die er keurig uitzien. In het toilet staan ook losse reserve w.c. rollen en die blijven daar gewoon opgerold staan......Graffiti zijn we in Oostenrijk niet tegen gekomen.
We hebben het deze dag verder rustig aan gedaan. Tent opgezet; nog even naar Landeck geweest en een leuk gespek gehad met een Zwitserse architect.
Rustdag in Nauders
De laatste etappe naar de Reschenpas
In de ochtend andermaal met prachtig weer opgestaan. De laatste etappe was tevens één van de mooiste. Het klimmen begon al heel snel, maar de uitzichten waren fantastisch. De hele tocht ging over rustige wegen in tegenstelling tot de route over de Arlbergpas, die over een drukke verkeersweg liep.
Onderweg kwamen we Italianen tegen, die op weg waren naar Parijs. Ze wilden per se onze fietsen optillen, want die vonden ze erg zwaar. Ze vroegen of we een foto van de hun groep wilden maken. Het waren hele aardige mensen, maar wat waren ze druk.
Halverwege dacht Bert middenin een afdaling, dat we fout zaten, maar dat viel mee. We waren al aan de klim terug begonnen, maar een fietser zei ons, dat we wel goed zaten. We zijn toen ook nog een stukje door Zwitserland gereden. Aan het eind van de afdaling wachtte het laatste kunsstukje, nl. de beklimming van de Norbertshöhe en de Reschenpas. Na elf haarspeldbochten ben je boven en iedere bocht is genummerd. Je kon dus aftellen. De beklimming was zwaar, maar te doen. Het was erg warm, maar ondanks de hitte heeft ook Marijke deze klim gehaald, 4 km 7% tot 8%. Bovenin wachtte een terrasje waar Bert het niet laten om een halve liter Weissenbier te bestellen. Datvoelde je weltijdens een paar restklimmetjes en Marijke had nog zo gewaarschuwd..................
Omdat het weer zou omslaan hebben we een kamer genomen. Vandaag 2 augustus zijn we nog even naar Italie gefietst tot St Valentin met uitzicht op het vervolg van onze tocht volgend jaar. Morgen naar Landeck met de bus en woensdag met de trein naar Keulen.
De Arlbergpas
Vandaag begon het echte werk. We vertrokken met prachtig weer en mooi uitzicht op de bergen. Al snel kwamen de eerste klimmetjes eraan en dat stopte eigenlijk niet meer. Bij Langen am Arlberg moest Marijke beslissen of ze met de trein zou gaan of meefietsen. De eerste trein kwam pas over anderhalf uur, dus besloot ze toch een poging te wagen om de pas per fiets over te gaan. Al snel bleken de hellingen toch wat te steil enis Marijke terug gegaan naar Langen om de trein te nemen naar St Anton aan de andere kant van de pas. Inmiddels zaten we wel op 1200 meter hoogte. Bert is doorgereden en heeft de pas bedwongen. Dat ging overigens niet vanzelf, want hellingen van 10 % zijn echt zwaar, zeker met bepakking. Op een bepaald moment werd het minder steil en toen was het zeker dat het zou lukken. De afdaling met stukken van 13% was spectaculair. Wel steeds even aan de velgen gevoeld of ze niet te heet werden, maar dat viel mee.
In St Anton voegde Marijke zich weer bij Bert en konden we verder genieten van een afdaling van meer dan 20 km naar Landeck. Ja, Kees en Wim, het afdalen gaat al veel beter. Soms 45 km per uur bij goed uitzicht op de weg.
In Landeck stonden we op een kleine camping speciaal voor fietsers.
De Alpen in
De nacht verliep niet best. We kregen 80 mm regen over ons heen en tot overmaat van ramp hadden we de tent in een kuiltje opgezet. We kamperen tenslotte al 35 jaar......... De hele nacht hadden we ook regelmatig onweer. Om half 4 in de nacht liep het water onze tent binnen. Gelukkig hadden we het op tijd door en konden we onze slaapzakken droog houden. We hadden een extra plastic zeil bij ons en dat hebben we in de binnentent onder onze matjes gelegd. Alles bleef toen droog en we hebben zowaar nog geslapen.
In de morgen was het al droog en we hebben de natte tent ingepakt. Na een ontbijtje op de camping en een gesprekje met een Oostenrijker die dacht, dat onze fietsen motortjes hadden, vertrokken werichting Bludenz de Alpen in. Het weer klaarde steeds meer op en de uitzichten werden steeds mooier. Er zat nog heel weinig klimwerk in.
Rond 17.00 waren we op de camping in Bludenz waar we een prachtige plek kregen met uitzicht op de bergen. Nog mensen ontmoet die een half jaar aan het fietsen waren door Europa. Hij was Grieks en zij Nederlands en ze communiceerden in het Engels. Toen hij Bert aankeek zei hij uit de grond van zijn hart: 'You are no Dutchman, you must be from southern Europe'.
Dat is toch wel heel erg leuk, want er is inderdaad een verhaal, dattijdens de 80 jarige oorlog in Zeeland Spaanse soldaten zich onder de Zeeuwse bevolking hebben gemengd. Er is altijd gezegd, dat de familie van de kant van Bert zijn moeder daarvan afstamt.
De Bodensee
Dit beloofde in eerste instantie een zeer natte dag te worden. We vertrokken na een prima ontbijt met droog weer. Dat viel mee. Het was een hele mooie tocht met venijnige klimmetjes en wanneer het helder weer was geweest hadden we mooi uitzicht op de Alpen gehad. Helaas regende het op dat punt. We kregen weer een aantal hoosbuien te verwerken, maar het weer knapte toch wat op. Bij de Bodensee was het werkelijk schitterend. De zon brak door en we zaten gezellig kersen te eten aan het water. Later toch weer regen, maar toen we in Bregenz aankwamen was het droog. Schitterend wolkenpartijen boven het meer.
We zitten nu op de camping in Bregenz en werken dit blog bij in een internetcafe. Buiten regent het weer. We gaan nu ergens een restaurant zoeken. Eerst voegen we nog een paar foto's toe.
Regen regen en nog eens regen
Dit zou een prachtige etappe geweest kunnen zijn met hele mooie uitzichten. Helaas goot het een groot deel van de dag. Er bleefgelukkig heel veel te genieten over. We reden doorhet schitterende Deggenhausertal, maar in de zon was het nog mooier geweest. Om 15.00 waren we inObersiggingen en we besloten daar in een gasthof te gaan. Onze tent was nat en het is geen pretje om een natte tent op te zetten in de regen. De tent hebben we in de douche uitgehangen om te drogen, zodat we de dag daarna weer met een droge tent op pad konden. Het Nederlandse stel waar we al eerder mee gegeten hadden zat ook in de gasthof.
Deze dag bleek ook hoe belangrijk een goede voorbereiding is. Warme en waterdichten kleren zijn echt geen overbodige luxe als het 12 graden is. Daarbij nemen we altijd laarzen mee. Deze dag bewezen ze hun nut weer eens. Wanneer je in de regen fietst worden je schoenen ook nat. Als je geen laarzen aantrekt krijg je daarbij ook natte voeren van het water dat via je regenbroek op je sokken druipt. Met laarzen aan heb je daar geen last van. Je ziet veel mensen rijden met sandalen en blote voeten. Uiteraard heb je dan geen last van natte sokken. Maar bij temperaturen onder de 15 graden ( en misschien zelfs wel hoger ) krijg je welkoude voeten en ik weet niet wat erger is, koude voeten of natte voeten. Allebei kan natuurlijk ook nog. Kortom, gewoon laarzen meenemen, dan blijven je schoenen en je voeten droog.
Het viel ons verder op, dat mensen ( gezien hun kleding) er geen rekening mee houden, dat het bovenin de bergen ook in de zomer erg koud kan zijn.